Biografie ACE-Express
vanaf het begin met diverse liederen uit hun repertoire.
Het begin : In de zomer van 2002 kwamen bandleider Emiel
, zanger-gitarist
(voorheen drummer-zanger van all-round
bands) en medeoprichter Anton ,
bassist - met eigen home-studio ( Back home again ) elkaar tegen,op een braderie in
de straten van Geleen ( Country-Roads).
Terwijl ze samen met hun vrouwen naar de mooie planten en bloemen keken ( Blue Rose is), kwamen ze natuurlijk in gesprek over muziek en
wat ze op dat moment nog deden.
Toevallig hadden
beiden echter nog een wensdroom ( In dreams )
en dat was spelen in een Countryband net zolang tot het niet meer gaat. (
If to-morrow
never comes ), eventueel met indo- en rock & roll
invloeden.
Er werden afspraken en plannen gemaakt
en eind 2002 gingen ze van start ( One more
last chance ). Liedjes en backings
uitzoeken en op zoek naar een zangeres. Deze werd
snel gevonden ( Liesbeth, een nicht van Anton had er wel zin in, maar na Ύ jaar
repetitie moest ze echter stoppen vanwege te drukke werkzaamheden en familie
thuis ( Stand by your man ).
Zomer 2003 : Intussen was Piotr
( He drinks tequila ), de gezellige all-round
muzikant ; sologitarist, keyboard, accordeon en mondharmonica, ( - speelt met Emiel
ook in een all-round band ) toegetreden en met zijn
inbreng kregen de backings wat
meer life-feelings.
Ook moest er weer gezocht worden naar een nieuwe zangeres. Er werden
verschillende
zangeressen benaderd maar een Countryzangeres vinden was niet zo makkelijk ( Hey
good looking ).
Totdat het dochtertje van Emiel, Melissa ( Always on my mind
) zei ; ik weet een
goede zangeres ( Claudia ) uit ons koor .
Emiel is toen gaan luisteren naar een optreden van
het koor en moest zn dochter
gelijk geven ( I fall to pieces).
De eerste telefonische contacten werden gelegd en Claudia
( Why not me ) die
eigenlijk al van kinds af aan in een band wilde zingen, greep haar kans en werd
uitgenodigd om enkele Country liederen te zingen op een repetitie.
Dit ging haar, ondanks de zenuwen, makkelijk af want
Country muziek was bij haar
ouders ook zeer favoriet. Het werd haar met de pap(pa) lepel ingegoten (Think of me).
Claudia werd aangenomen en ACE-Express
had weer een nieuwe zangeres.
Oktober 2003 : Het is intussen herfst 2003 en een
goede ervaren gitarist ( Frans ) biedt
zich aan en komt onze band versterken. We gaan met deze bezetting vol ertegen
aan
en willen in 2004 klaar zijn voor onze eerste optredens ( Its
so easy ).
2004 : Het jaar 2004 was echter een met Ups and
downs ( Cest la vie ).
Emiel krijgt een knie-operatie
( Never again ) en is
enkele maanden slecht ter been.
Anton laat zn sterkste kant
zien ( doorzetten en positief blijven denken ) want door
chemokuren en longontstekingen komt hij een paar keer
in het ziekenhuis te liggen,
( Whose bed have your boots
been under ) en dwingt bij velen respect af. ( Petje
af
voor onze Anton ! ).
Toch doen we tussendoor ons eerste optreden op een verjaardagsfeest van Emiel -
hij wordt 50 jaar - ( Walk of life ) en enkele
optredens hier in de buurt.
We zijn op de goede weg, de reacties waren leuk en enthousiast en we willen
meer ( Top of the world ).
Eind 2004 : Jammer genoeg kiest gitarist Frans na 1
jaar samen spelen voor een
andere band dus eieren voor geld ( Dont come crying to
me ).
Een (tr)ouwe ACE-Express
fan, Albert , gitarist maar al enige tijd op non
aktief ( Whiskey under the bridge ) met heel veel interesse in
Steelguitars , wordt
zn vervanger en brengt nu met zijn steelgitaar een
waardevolle country-sound
aanvulling.
2005 : Toch hebben we begin 2005 nog een sologitarist
Jim ( Rockin Robin )
erbij gehaald om de country, indo-rock en rock & roll muziek beter tot uiting te laten
komen.
We hopen nu dat we, samen in deze samenstelling, nog lang vele gezellige
muzikale
uren mogen beleven en de optredens die we voor jullie mogen doen ( Look at us )
gezellig en onvergetelijk zullen zijn,
Groetend,
ACE Express
