3 CRAZY ROCKERS AFTER 45 YEARS

Normaliter schrijf ik over vintage gitaren; dit artikel is echter gewijd aan drie vintage Indo Rockers, alhoewel zij zichzelf, overigens terecht, niet meer als zodanig zien. Vintage is oorspronkelijk een uitdrukking voor oude port van excellente kwaliteit en dit predikaat is zeker op deze 3 CD’s van toepassing. De Stichting Indisch Huis heeft in het kader van Het Branie Festival de drie nog steeds optredende oorspronkelijke Crazy Rockers: Harry Berg, Woody Brunings en Eddy Chatelin , de gelegenheid gegeven hun huidige muzikale ideeën volledig naar eigen wens op CD vast te leggen.

Als eerste neem ik de CD van Harry Berg onder de loep. Daar heb ik een aantal redenen voor. Na veelvuldig aandringen van Woody heeft hij deze CD opgenomen, maar hij weigert om iets aan promotie te doen. Dit ligt niet in zijn aard. Het is echter de hoogste tijd de spotlights op deze rasmusicus en Stille Kracht van de Crazy Rockers te richten. Een begenadigd gitarist, die al sinds het prille begin, jaar in jaar uit bescheiden, ja bijna ongemerkt, zonder sterallures met zijn stijlvolle en ritmische solo’s het geluid van The Crazy Rockers mede bepaald heeft.

Ik schrijf vooral voor gitaristen en in die visie is de CD van Harry Berg voor mij de meest interessante, omdat hij als één van de weinige oorspronkelijke Indo Rockers voornamelijk zijn eigen instrumentale composities aan de CD groeven toegevoegd heeft.

Harry Berg, Don’t look back- VINC CD 1202

Op deze CD is duidelijk Harry’s voorkeur voor de Jazz, Jazzrock en Funk te horen, maar ook zijn melancholieke inslag, want alle nummers hebben mineur tint. Zijn favorieten zijn o.a. Lee Ritenour, Michael Stern, George Benson, Larry Carlton, maar ook klassieke en traditionele Ierse muziek heeft zijn interesse. Dit blijkt uit het Keltisch getinte Minstrel Hall van hard rocker Ritchie Blackmore, die ook een heel ander muzikaal pad gekozen heeft. Het akoestische Greensleeves ademt eveneens de sfeer van groene Ierse weides. Toch heeft “toean” Berg op deze CD een volstrekt eigen en gevarieerde stijl. Volgens Woody zijn de eigen nummers geïnspireerd door zijn laatste bezoek aan zijn verloren vaderland Indonesië.

De titels van de eigen composities spreken voor zich. De titels zijn trouwens aan de creatieve geest van Woody ontsproten. Het eerste nummer van de CD, Grooving at Tiga Puluh is een poging, de broeierige sfeer weer te geven van de Jakartaanse nachtclub Tiga Puluh, het ‘’stamcafé’’van de Crazy Rockers. Daar was het, volgens de heren na gedane arbeid altijd goed toeven. De groove van het nummer zegt al genoeg. Verdere details kunnen daarom achterwege gelaten worden. Tiga Puluh is een mixture van Jazz, (Indo) Rock en Funk, de favoriete muziek van veel moderne Indonesische jongeren.

Sambolo Nights werd geïnspireerd door de prachtige avonden aan de stranden van Sambolo, waar de Crazy Rockers 5 dagen time out hielden, om bij te komen van hun vermoeiende tournee door Indonesië. Lekker eten, pidjit en daarna tidur in de hangmat met het geruis van de zee op de achtergrond. In Midnight at Savoy Homan probeert Harry de gemoedelijke maar, volgens hem, ook weemoedige sfeer tijdens een diner in dit beroemde en historische hotel, weer te geven. Hier vond een verbroedering plaats met de plaatselijke musici en notabelen. Opvallend is de tweede fretloze baspartij van Jan van Olffen. De vocale nummers werden niet door Harry geschreven, maar krijgen door zijn gitaarspel een heel andere signatuur. Het door Woody vertolkte Another Word For Love krijgt extra cachet door de wisseling tussen heavy spacy distortion gitaar en melodisch akoestisch snarenspel. Funny How Time Slips Away van “loner” Willy Nelson krijgt een erg funky opwaardering met zang van een roestige Harry James de Vries en Woody. Het eveneens door Woody gezongen aanstekelijke She Won’t Let You Down is een schoolvoorbeeld, dat de Crazy Rockers ook moderne soulfunk tot in de puntjes beheersen. Met Looking Back bedoelt Harry terug te blikken op zijn verleden als Indorocker. Hij laat in dit nummer duidelijk de ontwikkeling van een halve eeuw Indorock doorklinken. Maar Don’t Look Back is meer dan dat; het heeft ook betrekking op een ver verleden in de Gordel van Smaragd, waar hij na meer dan 60 jaar voor het eerst weer de geuren van specerijen en tropische vruchten opsnoof. Wat heeft mijmeren nog voor zin?...... Don’t look back.

Daarom sluit hij de CD ook met Don’t Look Back af. Hiermee hij wil aangeven, dat ook Indo-Rockers zich muzikaal moeten ontwikkelen; dat het zaak is, niet eeuwig van het verleden te blijven dromen, maar vooral vooruit te kijken, zonder daarbij echter de muzikale wortels te verloochenen. Hij is een voorstander van The Development of Indorock. Het is te horen aan de moderne sound waarin ondanks alle randapparatuur en effecten, voor de aandachtige luisteraar toch nog de Indorock groove doorklinkt. Dit bewijst weer dat de Indische Rockcultuur een kwestie van gevoel was… en… is…. In het verleden, nu en hopelijk in de toekomst.

De boodschap van Harry en Woody in dit project is dan ook: Laat je muziek niet invriezen en nog eens muzikaal kolonialiseren door de huidige Indo Rockpolitie en P.A.Guru’s, die onze historische Indo-Rock Cultuur te pas en te onpas voor commerciële doeleinden misbruiken. Degenen, die mijn voorgaande beschouwingen over Indo- Rock hebben gelezen, weten dat ik deze stelling persoonlijk volledig onderschrijf en met mij gelukkig veel andere weldenkende personen.

Voor het elektrieke werk gebruikte Harry een Fender Stratocaster; voor de akoestische gitaren werden een nylonsnarige Gibson Chet Atkins en een staalsnarige Gibson Gospel en een Gibson 200J Anniversery ingezet. Harry heeft de leadgitaarpartijen zelf ingespeeld met occasionele assistentie door Rick Meyer.

Woody&The Crazy Rockers, Ballads For A Special Person, VCD1198

Woodrow Brunings, alias Woody, behoort zonder meer tot één van de voornaamste Indo-Rockers. De immer goedlachse Woody heeft deze status verworven als leadvocalist/ritmegitarist van de legendarische Crazy Rockers. In die hoedanigheid is hij vooral bekend geworden door zijn up tempo nummers. Minder bekend is dat hij ook op een uitstekende wijze Elvis Presley songs weet te vertolken. Op deze CD tracteert Woody ons op een selectie uit zijn persoonlijke songbook. Zijn keuze werd niet alleen door de melodische, maar ook door de tekstuele inhoud van de songs bepaald. Ik ben zo eigenwijs om hem vanwege zijn doordachte selectie als een zachtaardige romanticus met een levensbeschouwelijke inslag te kwalificeren. Beluister deze CD bij kaarslicht, een goed glas wijn en lekkere sigaar (ja ik blijf roken) en je weet wat ik bedoel. De songkeuze is niet echt origineel te noemen, maar blinken uit door de eigen interpretatie van Woody; zijn warme en gevoelige stem, welke een extra dimensie krijgen door de smaakvolle arrangementen van Peter van der Zwaag en de superieure techniek en productie van Fred van der Vlugt, die dit ook voor de CD van Harry Berg deed. Bovendien hebben alle teksten voor Woody een specifieke betekenis of herinnering.

Loving Her Was Easy van Kris Kristofferson met een Spaanse inslag en If Tomorrow Never Comes van U.S.A. country ster Garth Brooks worden met een dramatiek gezongen, die soms aan Piet Veerman van The Cats doet denken. Fairy Tale van de mijn onbekende zangeres Trisha Yearwood wordt door Woody op een lichtvoetige wijze vertolkt, maar de tekst is ‘’uit het leven gegrepen’’. The Windmills Of You Mind is de titelsong van de film The Thomas Crown Affair en werd in 1969 op de plaat gezet door Dusty Springfield en in 1999 door Sting. De uitvoering van Woodward kenmerkt zich door een grote gedrevenheid en intensiteit. Everybody is talking van Nilson komt dicht bij het origineel met technisch mooie falsetto’s aan het eind. Look At Us kennen wij naast het origineel van Vince Gill van een vroegere opname en de live optredens en wordt door deze studio uitvoering nog meer verfijnd. Ook bij deze uitvoering zijn duidelijk de Spaans/Mexikaanse invloeden te horen. Billy Vera’s Storybook Children kent iedereen in de poppy uitvoering van Sandra&Andres. Woody brengt dit nummer weer terug tot de oorspronkelijke vorm: een boeiende lovesong. Het Barbara Streisand nummer Love Comes From Unexpected Places met tekst van popzangeres Kim Carnes krijgt door de gevoelige zang een andere dimensie.

Het getuigt van veel branie (lef dus) om 50 Ways To Leave Your Lover van Paul Simon te coveren, maar met zijn donkerbruine stemgeluid, de perfecte begeleiding en de puntige speelwijze evenaart deze uitvoering het origineel met gemak;hulde!

De vijftiger jaren Rocker Conway Twitty kon ook ballads schrijven. Het origineel van It Turns Me Inside Out ken ik niet maar deze versie spreekt mij wel aan en dit is Woody’s favoriete nummer.

At The Very Moment You Arrive van pianist/zanger met de pet Gilbert O’Sullivan spreekt mij minder aan, maar de tekst kan voor ‘’Special Persons’’ een diepere betekenis hebben.

Anything That’s Part Of You ( een duet met Jazzy Amo) is een ode aan één van Woody’s favoriete zangers: Elvis Presley.

De tranentrekker I Fall To Pieces van zangeres Patsy Cline wordt getransformeerd tot een melancholiek liefdeslied. Ook de tweede Paul Simon cover Still Crazy( Rocker?) After All Those (45) Years wordt heel sterk vertolkt, mede door het vollere stemgeluid van Woody. Good Years For The Roses klinkt minder klagelijk als het origineel van Elvis Costello en dat komt het nummer mijns inziens ten goede. Blue Christmas van Elvis Presley lijkt hier enigzins misplaatst, maar luister naar de tekst en je weet waarom Woody dit nummer geselecteerd heeft. Waarschijnlijk is dit stuk bedoeld voor die genen die om uiteenlopende redenen gedoemd zijn alleen X- Mas eve te vieren.

Beluister niet alleen de mooie melodieën, maar ook de teksten, want hierin ligt de diepere, soms wat filosofische boodschap van deze CD. Ik heb het vermoeden, dat dit album vooral door ‘’Special Ladies” begeert zal worden. Ik ben helemaal niet zo’n liefhebber van ballads. Ook deze C.D. legde ik met gemengde gevoelens op, maar de Ballads for a special Person hebben mij aangenaam verrast. Rest mij nog een compliment voor de goede Amerikaanse uitspraak.

Woody heeft een mooie collectie gitaren, maar voor deze CD heeft hij uitsluitend gebruik gemaakt van zijn unieke Canadese elektro-akoestische Godin Multiac met MIDI faciliteiten, welke hij hier overigens niet gebruikt, gecustomised door Sneker plaatsgenoot Wim Heins.

Eddy Chantelin, As The Prince Speaks, VCD1701

Eddy C, zoals hij zich tegenwoordig noemt, is ongetwijfeld de meeste flamboyante en voor het voetlicht tredende Crazy Rocker. Daar is niets mis mee, integendeel. Als je in ons kikkerlandje van muziek moet leven, zoals Eddy dit altijd gedaan heeft, zul je er wel wat voor moeten doen. Hij weet op vaardige wijze de publiciteit te bespelen en de titel van zijn CD en de nummerkeuze zijn hier een duidelijk bewijs van. Ook het feit dat hij zichzelf veelvuldig als arrangeur vermeldt, geeft aan, dat Eddy drommels goed weet waar Abraham de royalty mosterd vandaan haalt. Met As The Prince Speaks geeft Eddy duidelijk aan dat hij zijn Indo roots niet verlochent. Het siert hem dan ook, dat met de titel aangeeft, dat Andy nog steeds The King is. Dit doet echter niets aan het feit af, dat Eddy nog steeds een uitstekende gitarist, zanger en showman in hart in nieren is. En tot mijn genoegen gebruikt hij op deze CD ook de Indo-Rock gitaar bij uitstek: de Fender Jazzmaster.

Moonshot, oorspronkelijke titel ”Gun Shot”door The Fireballs, wordt op The Spotnicks manier gespeeld, maar wordt ‘ontsierd’ door een fragment 18th Century Rock. I’ll Be Home Again is natuurlijk vooral bekend door de film/DVD Rocking Ramona en wordt door Woody gezongen, afgewisseld met de Maleise coupletten door Eddy. Vooral door het spetterende gitaarwerk is Bumble Bee mijn favoriete nummer van deze CD. De klassieke Notenkraker Suite werd op de piano als ‘Nut Rocker’verrockt door Bee Bumble&The Stingers, maar ik vind de uitvoering van Eddy C wel een klasse beter. De country klassieker Just Out Of Reach wordt op een Tom Jones manier gezongen en dat is bedoeld als een compliment. Violetta stond op het repertoire van talloze Indo bands en de uitvoering van Eddy sluit hier naadloos op aan; lekkere ouderwetse Indo Rock in een perfect 2005 jasje. Het door Patsy Cline bekend geworden Crazy is mateloos populair onder de Indische gemeenschap. Toch vind ik ‘Kreessie’ zoals door Eddy gezongen één van de mindere nummers hierop. Zijn stem heeft voor mij teveel power voor zo’n melancholieke song en een saxofoonpartij op een synthesizer te spelen gaat mij persoonlijk een beetje te ver. Daar staat tegenover, dat hij als één van de weinige “Crazy’ vertolkers dit nummer in de originele toonsoort- Es- van componist Willie Nelson zingt; Klasse! Eddy revancheert zich in het volgende nummer Bengawan Solo met een aanstekelijk modern arrangement, terwijl met name de door de baspartij en de slaggitaar het krontjong gevoel toch behouden blijft. Op de techniek in Maria Elena valt niets aan te merken, maar ik mis de dramatiek van Los Indios Tabajaros. Romance is Eddy’s eigen bewerking van het gelijknamige nummer uit de Franse cultfilm ‘Jeux Interdis’ uit 1952, toentertijd gespeeld door de Spaanse gitarist Narciso Yepes. Hij haalt weer alles uit de gitaarkast inclusief zijn fameuze stacato riffs. Het Mark Knopfler nummer The Last Laugh (Hoor ik in sommige coupletten ook Woody’s stem? Staat niet op de hoes) en de Elvis Presley song The Shape I’m In krijgen de Eddy C behandeling: krachtig, vol en goed. Dat kan helaas niet van het laatste nummer Blue Bayou gezegd worden. De klagelijke zang van Roy Orbison is natuurlijk niet te evenaren, maar dit nummer kan Prince Eddy beter aan King Andy over laten. Persoonlijk had ik liever als uitsmijter mijn favoriete Eddy C nummer gezien: Telephone Baby samen met Sugar Lee Hooper.

Al met al een geslaagde CD met een hoog amusementsgehalte. Eddy heeft deze CD in zijn eigen studio opgenomen en geproduceerd. Ik ben ervan overtuigd, dat als hij een andere studio en producer had gebruikt, het resultaat nog beter zou zijn geweest.

Op de hoes staat een levensgrote fout, natuurlijk speelt Eddy zelf alle solo partijen en niet Harry Berg.

Naast de Jazzmaster gebruikt Eddy ook een Godin Artisan en een Kawai solid body gitaar.

Veel lof verdient de ritme sectie op de drie CD’s bestaande uit Boy Brostoswki- drums en percussie en Jan van Olffen-basgitaar. Good old Boy nam na het verscheiden van Syndey Rampersad de drumstokjes over bij The Crazy Rockers en heeft deze niet meer losgelaten. Ook op veel andere muziek is zijn puntige en inventieve drumwerk te horen. “Jonkie” Jan van Olffen is eigen kweek, hij zat bij leraar Woody in de schoolbanken en heeft zich via het conservatorium (op aanraden van Woody) ontwikkeld tot een bijzonder vaardige en veelzijdige bassist, die zich als een kameleon aan iedere muziekstijl aanpast.

Deze C.D. die in het kader van het Indospectrum project van het Indisch Huis opgenomen werd, is zeker een aanwinst voor de Indische Rockcultuur.

Cees Bakker- redacteur Gitaarplus

E-Mail: gitaarcees@planet.nl

N.B.

Omdat Harry Berg wars is van publiciteit en in Zwitserland woont, was Woody Brunings zo vriendelijk om mij de nodige achtergrondinformatie over de CD van Harry Berg te verstrekken, waarvoor mijn hartelijke dank.